Jestem szczęśliwa

Jestem szczęśliwa

Beta: Kite Millie

Dawno napisałam tą miniaturkę. Mam nadzieję, że nie zawiodłam.

Dziękuje za wszystkie komentarze, dają pozytywnego kopa : D

Dedykacja dla Meredith z okazji imienin:)

Ginny patrzyła zaniepokojona na przyjaciółkę, krążącą niespokojnie po jej pokoju.

 – Hermi, powiesz mi wreszcie, co się stało? – zapytała rudowłosa.

 – Nie wiem jak – mruknęła i opadła na łóżko, chowając twarz w dłoniach.

 – Wiesz, że nie ważne, co mi powiesz, ja zawszę będę cię wspierać – powiedziała ruda poważnie.

 – Wiem, ale to trudne – wyszeptała Hermiona i spojrzała na nią niepewnie. – Zakochałam się.

 – W kim? – zapytała zdziwiona.

 – No i tu zaczynają się schody – odparła dziewczyna, wzdychając. – Ginn, obiecaj, że mnie nie znienawidzisz!

 – Obiecuję.

 – Kocham… kocham Snape’a! – wyznała ze łzami w oczach. – Przepraszam!

 – Za co przepraszasz? – zapytała zdumiona przyjaciółka. – Przecież nie mamy wpływu na to, co do kogo czujemy!

 – Więc nie jesteś zła? – zapytała z nadzieją w oczach.

 – Nie Hermi, tylko zmartwiona!

 – Czym?

 – On wie, że go kochasz? – zapytała, marszcząc czoło.

 – Tak – odpowiedziała, rumieniąc się Hermiona.

 – A on coś do ciebie czuje?

 – Kocha mnie – wyszeptała starsza Gryfonka z rozmarzonym uśmiechem.

 – To… dziwne, ale cieszę się – powiedziała Ginny.

 – Ja też – zaśmiała się szatynka.

 – Więc, jeżeli ty kochasz jego, co jest dla mnie zaskoczeniem, a on ciebie, co jest dla mnie dowodem, że nie jest takim wielkim kretynem, za jakiego go miałam, to nie masz się czym przejmować!

 – No właśnie, jest powód, a nawet dwa – odparła Hermiona, wzdychając. – A nazywają się Harry i Ron.

 – Na Merlina, oni wpadną w szał – powiedziała Ginewra.

 – No właśnie, a Severus nie ma zamiaru ukrywać, że jesteśmy razem – odpowiedziała Gryfonka.

 – Naprawdę? – zdziwiła się rudowłosa.

 – Tak czy tak by się wydało, bo… – zaczęła.

 – Bo co? – ponagliła ją przyjaciółka.

 – Ponieważ on… no, oświadczył mi się – wyznała zarumieniona Hermiona.

 – Że co zrobił?!

 – Poprosił mnie o rękę… To znaczy, wcale nie poprosił, tylko oświadczył mi, że wychodzę za niego, ponieważ nie ma zamiaru oddać mnie jakiemuś… eee… rudemu kretynowi ani żadnemu innemu idiocie – powiedziała, wzruszając ramionami.

 – To mnie zaskoczyłaś – powiedziała Ginny. – Ale chcesz za niego wyjść, prawda? On cię nie zmusił?

 – Nie – zaprzeczyła stanowczo Hermiona. – Kocham go! I chcę zostać jego żoną!

 – A kiedy?

 – No, myślałam o sierpniu, gdy Severus ma wakacje – powiedziała z promiennym uśmiechem.

 – Cieszę się, Mionka – Ginny podeszła i przytuliła ją do siebie.

 – Dziękuję – wyszeptała.

 – Nie masz za co!

 – Mam do ciebie prośbę – powiedziała Gryfonka poważnie.

 – Jaką?

 – Zostaniesz moją druhną? – zapytała z uśmiechem.

 – Oczywiście! – krzyknęła zachwycona rudowłosa, rzucając się jej na szyję.

 – Jeszcze zostało mi oświecić chłopaków, że wychodzę za ich znienawidzonego byłego profesora! – powiedziała Hermiona.

 – Będzie dobrze – pocieszyła ją Ginny.

 – Tak, na pewno – odpwiedziała nieprzekonana.

 – Najwyżej po tylu latach będziemy w końcu miały ich z głowy  – dodała, na co obie aż się zaczęły krztusić ze śmiechu.

 – Czekaj,  zaręczyłaś się ze Snape’m i nadal mieszkasz u rodziców? – zdziwiła się rudowłosa.

 – Nie – odparła rumieniąc się Hermiona. – U Severusa w domu.

 – A gdzie to jest? – zapytała Ginny.

 – Chodź – powiedziała Hermiona i obie wyszły z pokoju rudowłosej.

Skierowały się do kuchni i weszły do kominka. Hermiona wzięła garść proszku Fiuu i krzyknęła:

 – Jaskinia!

Pojawiły się w pięknym salonie. Ginny zdumiona wyszła z kominka i rozglądał się wokoło.

 – Chcesz mi powiedzieć, że tu mieszka Snape?

 – Tak, choć musiałam trochę pozmieniać – zaśmiała się Hermiona. – Zabronił mi tylko dotykać się laboratorium, które znajduje się pod domem.

 – Domem? – powtórzyła Ginny. – To nie dom, tylko dwór!

 – Ślicznie tu, prawda? – zapytała Hermiona i pociągła ją na podwórze. – Nie widziałaś jeszcze ogrodu!

 – Mionka, dlaczego nazywa się Jaskinia?

 – Severus powiedział, że Dumbledore nazwał ten dom tak, gdy był tu pierwszy raz. Podobno, gdy Sev oddziedziczył go po dziadkach, wystrój przypominał jaskinię.

 – Hermiona! – usłyszała wołanie Severusa, weszła do domu z uśmiechem.

 – Co się stało? – zapytała, podchodząc do niego.

 – Nic – objął ją i pocałował krótko.

 – Stęskniłeś się? – zapytała z uroczym uśmiechem.

 – Ja nie tęsknię – warknął, lecz jego spojrzenie mówiło co innego.

 – Kocham cię uparciuchu – wyszeptała.

 – Ja ciebie też – powiedział i pocałował ją w czoło. – Jak poszło ci z Ginewrą?

 – Wspaniale – odparła. – Ginny jest w ogrodzie, chodź się przywitać!

Wzięła go za rękę i, nie zważając na jego protesty, zaciągnęła go do ogrodu.

 – Dzień dobry, profesorze – przywitała się rudowłosa z uśmiechem.

 – Witam – mruknął.

Hermiona przewróciła oczami.

 – Witam, panie profesorze. Och, witam, panno Weasley, jakiż piękny dzień, nieprawdaż? Och, faktycznie – przedrzeźniała ich.

 – Czy ty się z nas śmiejesz? – zapytał głosem, który przyprawił Ginny o dreszcze, a u Hermiony wywołał śmiech.

 – Oczywiście – zaśmiała się Hermiona i pocałowała go delikatnie.

 – A powiedziałaś tym dwóm kretynom? – zapytał Snape, gdy usiedli w salonie.

 – Sev! – oburzyła się Hermiona.

 – Przepraszam – wycedził. – Czy powiedziałaś już tym dwóm wybrykom natury?

 – Snape!

 – Tym dwóm pomyłkom przy eksperymencie?

 – Severus!

 – Tym niedorozwojom, którzy zamiast mózgu mają robaka w głowie z tabliczką „Uciekaj póki możesz, dla mnie za późno, ale ty się ratuj?” – powiedział z wrednym uśmieszkiem.

Ginny nie wytrzymała i wybuchnęła śmiechem. Hermiona próbowała się powstrzymać, lecz zaraz przyłączyła się do przyjaciółki.

 – Gdzie pan takie teksty znajduje? – zapytała Ginny pomiędzy napadami śmiechu.

 – Same przychodzą – odparł Snape, wzruszając ramionami.

 – Kretyn – mruknęła Hermiona z czułością.

 – Granger, nie kretyn, tylko geniusz, to raz, dwa, co tak daleko siedzisz? – zapytał z wysoko uniesioną brwią, patrząc na narzeczoną siedzącą obok rudowłosej na kanapie.

Hermiona uśmiechnęła się i usiadła na jego kolanach, wtulając się w niego.

 – Tak lepiej – wymruczał jej do ucha.

 – Kiedy im powiesz? – zapytała Ginny.

 – Myślałam, żeby wykorzystać to, że mają wolne w niedzielę i spotkać się z nimi wtedy – odpowiedziała Hermiona.

 – Jeżeli chcesz, pójdę z tobą – zaproponowała Ginny.

 – Bardzo chcę – odparła z uśmiechem Hermiona.

 – A nie chciałaś, żebym ja z tobą szedł – powiedział z pretensją Snape.

 – Jakbyś ty poszedł, to Harry i Ron wylądowaliby w Mungu, a tego nie chcę – odpowiedziała Hermiona, całując go szybko w nos.

 – Dostałbym medal za pozbycie się tych kretynów – mruknął Snape.

 – Nie wątpię – zaśmiała się Ginny.

Hermiona spojrzała uważnie na przyjaciółkę, po czym szepnęła coś Severusowi na ucho.

Snape wstał i wyszedł z salonu, zostawiając przyjaciółki same.

 – Gdzie on poszedł? – zapytała zdziwiona Ginny.

 – Prosiłam go, by nas zostawił same – powiedziała Hermiona. – Powiesz mi, co jest między Harry’m a tobą?

 – Nic nie ma – odparła Ginny wzruszając ramionami.

 – Nie chcesz do niego wrócić? – zapytała Hermiona.

 – Nie Herm. Prawda jest taka, że zaczęłam się z kimś spotykać – przyznała Ginny.

 – Z kim? – zapytała zaskoczona Hermiona.

 – Z Blaise’m – powiedziała rumieniąc się rudowłosa.

 – Naprawdę? Z Zabinim? – niedowierzała starsza z dziewczyn.

 – Naprawdę. Spotkaliśmy się trzy miesiące temu i zostaliśmy parą – powiedziała Ginny.

 – To wspaniale! Dlaczego mi nie powiedziałaś?

 – A dlaczego ty mi nie powiedziałaś o zaręczynach? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

 – Bo się bałam – Hermiona pokiwała ze zrozumieniem głową. – Jakie my jesteśmy głupie! Boimy się przyznać, że zakochałyśmy się w byłych Ślizgonach, choć od zakończenia szkoły minęły dwa lata!

 – Prawda – zachichotała rudowłosa.

*******

Hermiona i Ginny weszły do pustego o tej porze Dziurawego Kotła.

 – Herm tutaj! – usłyszały i ruszyły w stronę Harry’ego i Rona, siedzących przy stoliku w kącie.

 – Cześć – przywitała się Ginny i zajęła miejsce.

 – Witaj – powiedział Harry, wpatrując się w nią uważnie.

 – Co się stało? – zapytał Ron patrząc na Hermionę.

 – Nic złego – zaśmiała się była Gryfonka.

 – Zamówiliśmy dla was kawę – powiedział Harry.

 – Dzięki – mruknęła Ginny.

 – No więc, o czym to chciałaś nas poinformować? – zapytał Harry.

 – Wychodzę za mąż – powiedziała Hermiona z uśmiechem.

 – Że co?! – krzyknął Ron. – Jak to możliwe?

 – No wiesz, jest osoba, która się oświadcza i taka, która te oświadczyny przyjmuje – odpowiedziała Ginny ze słodkim uśmiechem.

 – Nie zaczynaj – warknął rudzielec.

 – Ron, jak ty się do niej zwracasz?! – oburzyła się Hermiona.

 – Wielki Pan Ronald dowiedział się, że jestem z Blaise’m – prychnęła Ginny.

 – Jak możesz z nim się spotykać? – zapytał Ron.

 – Normalnie! – warknęła Ginny.

 – Nie zgadzam się!

 – Oj, naprawdę? – zapytała Ginny. – I co ja biedna zrobię?

 – To nie jest śmieszne!

 – Jest! – powiedziała rudowłosa. – Ron, nie masz prawa mówić mi, z kim mam się spotykać! To raz, a dwa, nie przyszliśmy tu rozmawiać o moim chłopaku, tylko o Hermionie!

 – Więc za kogo wychodzisz? – zapytał Harry.

 – Za Severusa – wyszeptała Hermiona.

 – Jakiego Severusa? – zdumiał się Ron. – Znam jednego! I jest nim ten Nietoperz!

 – No, patrz, jaki zbieg okoliczności – mruknęła Hermiona z niepewnym uśmiechem.

 – Chcesz powiedzieć, że wychodzisz za Snape’a? – wykrztusił zaskoczony Harry.

 – Tak – przytaknęła dziewczyna.

 – Nie wierzę – wyszeptał Ron, patrząc na nią w szoku.

 – To uwierz – warknęła Ginny.

 – Dlaczego właśnie on? – zapytał Harry.

 – A dlaczego nie? – zapytała Hermiona, marszcząc brwi.

 – Ponieważ to stary Nietoperz, Śmierciożerca! – warknął Ron.

 – Jest mężczyzną, którego kocham! – powiedziała stanowczo Hermiona. – I byłabym ci wdzięczna, gdybyś powstrzymał się od obrażania go!

 – Marne szanse – mruknął rudowłosy.

 – Niszczysz sobie życie! – powiedziała Harry, kręcąc z niedowierzaniem głową.

 – To moje życie, więc mogę z nim robić co chcę – odpowiedziała Hermiona ze smutnym uśmiechem. – A wierz mi, moje życie jest teraz wspaniałe!

 – Ciekawe jak długo! – warknął Ron.

 – Nie będę was przekonywać, ponieważ to nie ma sensu – powiedziała, wstając. – Jeżeli zależy wam na naszej przyjaźni, zaakceptujcie, jeżeli nie, nie chcę was nigdy więcej widzieć! Żegnam!

 – Jesteście idiotami – warknęła Ginny i obie z Hermioną wyszły.

Hermiona wpadła z płaczem do domu i skierowała się do biblioteki. Usiadła w fotelu i pogrążyła się w myślach.

Snape wrócił do Jaskini i zaniepokojony ruszył do biblioteki skąd wydobywał się szloch. Wszedł do środka i przypadł do łkającej Hermiony.

 – Co się stało? – zapytał, marszcząc brwi.

 – Powiedziałam im – wyszeptała, patrząc na niego załzawionymi oczami.

 – Co ci kretyni powiedzieli? – zapytał groźnie.

 – Że rujnuję sobie życie! – załkała.

 – Może to właśnie robisz – warknął i wyszedł.

Hermiona spojrzała zdumiona na zamknięte drzwi, wstała i szybko ruszyła za nim do laboratorium.

 – O czym ty mówisz? – zapytała, stając obok niego.

 – Może mają rację? – powiedział, wzruszając ramionami. – Jestem starym, cholernie wrednym i…

 – I kocham cię jak nikogo innego na świecie – przerwała mu, po czym pocałowała namiętnie. – Nigdy więcej nie mów takich głupot!

 – Dlaczego więc ryczałaś? – warknął, przytulając ją mocno.

 – Ponieważ zdałam sobie sprawę, że moi niby przyjaciele zamiast mnie wspierać, naskoczyli na mnie – powiedziała.

 – Zawsze uważałem, że zamiast mózgu mają próżnie, ale nigdy nie chciałaś słuchać – odparł z wrednym uśmiechem.

 – Kocham cię, wredny Nietoperzu – wyszeptała i pocałowała go czule.

 – Ja ciebie też – mruknął.

 – Przykro mi, że Harry i Ron tak się zachowali – powiedziała. – Ale mam nadzieję, że zmienią zdanie.

 – Miejmy nadzieję, że jednak nie są tak do końca skretyniali i nie zrezygnują z ciebie – warknął.

********

Hermionę obudził dzwonek do drzwi. Nie mając ochoty ruszać się z pod ciepłej kołdry, wtuliła się w Severusa.

 – Kochanie, ktoś dzwoni – wymruczała mu do ucha.

 – Niech sobie dzwoni – warknął, obejmując ją i zamknął oczy.

 – Skarbie, może to coś ważnego – powiedziała zaspanym głosem.

 – Cholera – mruknął, wstając z łóżka.

Hermiona z uśmiechem patrzyła na męża ubranego jedynie w spodnie od pidżamy.

 – Wracaj szybko – wymruczała.

Snape spojrzał na nią z seksownym uśmiechem, po czym wyszedł.

Nagle usłyszała głosy, których nie spodziewała się już nigdy słyszeć. Wyskoczyła z łóżka i nie zważając na to, że ma na sobie jednie górę od pidżamy Severusa, pobiegła ku drzwiom. Scenę którą tam ujrzała, postanowiła zachować w pamięci na długo.

Severus stał z założonymi rękami na piersi, patrząc groźnie na Harry’ego i Rona w towarzystwie państwa Weasley.

 – Hermiona! – krzyknął Ron, patrząc na nią w szoku.

Wyglądała pięknie. Włosy w nieładzie, rozsypane na ramionach i odkryte długie i zgrabne nogi.

 – Zaskakująca dedukcja – warknął Snape.

 – Proszę wejść – powiedziała Hermiona z uśmiechem.

 – Nie chcemy przeszkadzać – odezwała się niepewnie Pani Weasley.

 – Na to za późno – mruknął Snape.

 – Severusie – upomniała go Hermiona i wskazała gościom salon. – Zaraz wrócimy.

Wrócili po chwili ubrani.

 – Może kawy albo herbaty? – zaproponowała Hermiona.

 – Pomogę ci, kochanie – powiedziała Molly Weasley i obie wyszły do kuchni. – Hermiono, chłopcy zrozumieli, że postąpili źle i przyszli przeprosić.

 – Lepiej późno niż wcale – westchnęła Hermiona, od ich rozmowy minął rok.

 – Nie gniewasz się, że przyszliśmy z nimi?

 – Nie, oczywiście, że nie – zaśmiała się Hermiona. – Bardzo się cieszę, że państwa widzę!

 – Och, tyle czasu minęło, odkąd widzieliśmy się po raz ostatni – powiedziała smutno Molly.

 – Pięć miesięcy – przytaknęła Hermiona. – Od ślubu Gin i Zabiniego.

Kobiety wróciły do salonu i zdumione patrzyły na Rona, który stał przerażony przy ścianie, a Snape patrzył na niego nienawistnym wzrokiem.

 – Co tu się dzieje?! – zapytała Hermiona.

 – Ron powiedział kilka słów za dużo – powiedział spokojnie Artur Weasley.

 – Kochanie, zostaw go – poprosiła Hermiona Severusa.

 – Nie trzymam go – warknął patrząc na nią z ukosa.

 – Tak? To oddaj mi różdżkę – powiedziała ze zmrużonymi oczami.

 – Wygrałaś – mruknął i jednym ruchem różdżki posadził rudzielca na kanapie.

 – Dziękuję – odparła Hermiona, siadając na fotelu i biorąc Severusa za rękę, gdy usiadł na oparciu fotela.

 – Chcieliśmy cię przeprosić, Miona – odezwał się po chwili Harry.

 – Wcześnie się obudziliście – warknął Snape, lecz zamilkł, gdy Hermiona spojrzała na niego proszącym wzrokiem, postanowił tylko rzucać im wściekłe spojrzenia.

 – Trochę nam to zajęło – przyznał Harry z niepewnym uśmiechem.

 – Przepraszamy Herm, powinniśmy cię wspierać – powiedział Ron.

 – Powinniście – przyznała poważnie, lecz po chwili uśmiechnęła się promiennie. – Cieszę się, że przyszliście.

 – Więc nam wybaczasz? – zapytał z nadzieją Harry.

 – Tak – odparła ze łzami w oczach. Wstała i podeszła do chłopaków, po czym przytuliła ich mocno. – Tęskniłam za wami.

 – My za tobą też – powiedział Harry. – Po prostu baliśmy się, że zrujnujesz sobie życie!

 – Myliliście się – odparła z uśmiechem. – Jestem bardzo, ale to bardzo szczęśliwa!

Państwo Weasley wraz z Severusem wyszli do ogrodu, pozostawiając przyjaciół samych.

 – Co się działo z wami przez rok? – zapytała, gdy usiedli na kanapie.

 – Skończyliśmy kurs aurorski – powiedział Harry. – Zaręczyłem się…

 – Z kim? – zainteresowała się Hermiona.

 – Poznałem ją na kursie, pochodzi z Francji, ma na imię Sophia – odparł Potter z uśmiechem.

 – Gratuluję – powiedziała była Gryfonka z uśmiechem. – A ty, Ron?

 – Nadal spotykam się z Luną. Mam zamiar się jej oświadczyć w najbliższym czasie – odpowiedział czerwieniąc się. – Muszę tylko nazbierać dość pieniędzy na porządny pierścionek.

 – Ron, Lunę nie będzie interesował pierścionek, tylko ty – powiedziała z czułym uśmiechem.

 – Wiem, ale chcę, żeby miała to, co najlepsze – Ron wzruszył ramionami.

 – Cieszę się, że jesteście szczęśliwi – powiedziała i wstałaby sięgnąć po filiżankę, lecz w tym momencie zakręciło jej się w głowie i gdyby nie Harry i jego szybki refleks szukającego, upadłaby na podłogę.

 – Miona, co ci jest?! – krzyknął przerażony Ron.

 – Zawołaj Severusa – wyszeptała, gdy Harry położył ją na kanapie.

Zamknęła oczy i czekała. Po chwili usłyszała jak ktoś wbiega do salonu, uchyliła powieki i spróbowała uśmiechnąć się do zdenerwowanych przyjaciół i Państwa Weasley. Snape podszedł do niej z eliksirem w ręce, pomógł jej usiąść i podał jej flakonik. Wypiła zawartość i od razu poczuła się lepiej.

 – Dziękuję, kochanie – powiedziała i pocałowała Severusa.

 – Miałaś nie wstawać gwałtownie – upomniał ją z poważną miną.

 – Wiem skarbie, ale naprawdę nie wstałam szybko – odpowiedziała z uśmiechem.

 – Mionka co ci jest? – zapytał przerażony Harry.

 – Jestem w ciąży – odpowiedziała Hermiona z promiennym uśmiechem.

 – W ciąży?! – zawołała Pani Weasley. – Och, gratuluję!

 – Dziękuję – Hermiona spojrzała czule na męża.

 – Tak, gratulujemy – powiedział Ron, otrząsnąwszy się z szoku.

 – Często mdlejesz? – zapytał Harry.

 – Nie – uspokoiła go Hermiona. – Na początku zdarzało się, ale Severus uwarzył mi eliksir, który od razu mi pomaga.

 – Który to miesiąc kochanie? – zapytała Pani Weasley, siadając obok.

 – Drugi – odpowiedział za Hermionę Snape.

 – Och, jeszcze siedem miesięcy i będziecie mieli kruszynkę – powiedziała zachwycona Molly.

 – Granger, chcesz coś?

 – Sok truskawkowy – odpowiedziała z uśmiechem.

Gdy Snape wyszedł, Harry podszedł do przyjaciółki.

 – Nie mogę uwierzyć, że będziesz miała dziecko – powiedział z niedowierzaniem.

 – Nie jesteś sam – zaśmiała się Hermiona. – Też nie spodziewaliśmy się z Severusem, że tak szybko zostaniemy rodzicami, ale jesteśmy zachwyceni.

Snape wrócił z sokiem i spojrzał na żonę.

 – Hermiono, muszę już iść do Hogwartu, masz uważać na siebie i się nie przemęczać – powiedział stanowczo. – Mrużka powinna zaraz wrócić z zakupów, więc będzie ci pomagać.

 – Nie martw się – Hermiona wstała i zarzuciła mu ramiona na szyję i stanąwszy na palcach pocałował go czule. – Obiecuję, że będę grzeczna!

 – Musiałbym cię nie znać – mruknął. – Pilnujcie ją!

 – Oczywiście – obiecał Harry.

Snape pocałował żonę i wyszedł.

 – My też już pójdziemy – odezwała się Pani Weasley. – Mam nadzieję, że przyjdziecie z Severusem do nas w odwiedziny!

 – Obiecuję – powiedziała Hermiona i po chwili została sama z przyjaciółmi.

Spędzili razem trzy godziny. Gdy Hermiona została sama, usiadła w ogrodzie i wpatrywała się w niebo z uśmiechem.

 – O czym myślisz? – usłyszała jedwabisty głos męża.

 – O tobie i o mnie, o naszym dziecku i przyjaciołach – odpowiedziała, wstała i przytuliła się do męża.

 – Jesteś szczęśliwa? – zapytał Snape, całując ją w czoło.

 – Bardzo – odparła poważnie. – Dzięki tobie.

Severus Snape spojrzał na kobietę w swoich ramionach i uśmiechnął się czule. Byli małżeństwem od prawie roku, za kilka miesięcy zostaną rodzicami. Ma wszystko, o czym kiedyś mógł tylko pomarzyć.

 – Kocham cię – wymruczał jej do ucha.

 – Wiem – zaśmiała się. – A powiedzieć ci coś, co wszyscy wiedzą?

 – Hmm – mruknął, kładąc brodę na czubku jej głowy.

 – Też cię kocham – wyszeptała wzruszona.