Wesołych Świąt!

Święta... Życzę wam z tej okazji dużo radości i szczęścia :)
Żeby spełniły się wasze marzenia i pragnienia :)
Abyście znaleźli pod choinką wszystko co chcielibyście tam odnaleźć :)
Składam wam życzenia dzisiaj , ponieważ jutro wyjeżdżam do rodziny  i wracam w sobotę, a nie wiem czy będę miała dostęp do internetu ;)
A teraz taka malutka miniaturka na święta :)

-Nie!- warknął Snape patrząc na Hermionę ze złością.

-Nie możesz jej tego powiedzieć!- zdenerwowała się Gryfonka.

-Mogę i to zrobię!- powiedział stanowczo.

-Zranisz ją!- odpowiedziała Hermiona.

-Uświadomię!- poprawił ją- Musi nauczyć się…

-Czego?- prychnęła- Ma na to czas! Nie możesz niszczyć jej marzeń!

-To nie marzenia, tylko fanaberie!

Hermiona odetchnęła głęboko i spojrzała mu w oczy.

-Nie zrobisz tego- wyszeptała.

-Nie znasz mnie Granger- warknął.

-Znam cię Snape- zaśmiała się i zarzuciła mu ramiona na szyję- I wiem, że tego nie zrobisz!

-Niby czemu?- zapytał z krzywym uśmieszkiem.

-Ponieważ nas kochasz- wymruczała i pocałowała go czule.

-Możliwe- mruknął przyciągając ja bliżej.

-Tato?- usłyszeli cichy głosik i spojrzeli na małą dziewczynkę stojącą w drzwiach z misiem w ramionach.

-Co się stało kochanie?- zapytała Hermiona klękając przed córeczką.

-Tatuś miał mi powiedzieć coś o Mikołaju- odpowiedziała z uśmiechem dziewczynka.

-O naprawdę?- Hermiona udała zdziwienie i zwróciła wzrok na męża- Co chciałeś powiedzieć?

-To chwyt poniżej pasa Granger- warknął.

-Iście ślizgoński!- odparła.

-Tatusiu?

-Chodź tu Eileen- powiedział poważnie siadając na fotelu, gdy dziewczynka do niego pobiegła wziął ją na kolana- Co chcesz wiedzieć?

-Czy Mikołaj przyniesie mi w tym roku prezent?- zapytała ze strachem- Byłam grzeczna! To nie moja wina, że ta filiżanka się stłukła! Ani to , że chciałam popływać z kałamarnicą! A zwierzątka Hagrida naprawdę same uciekły z zagrody!

-Eileen…- zaczął Snape z beznamiętnym wyrazem twarzy.

-Kochanie…- wyszeptała Hermiona.

Severus westchnął widząc spojrzenie żony i przytulił do siebie córkę.

-Mikołaj na pewno do ciebie przyjdzie – powiedział po chwilę do dziewczynki.

-Naprawdę?- zapytała Eileen.

-Naprawdę- przyznał Snape i uśmiechnął się lekko gdy córka pocałowała go w policzek i w radosnych podskokach opuściła pokój.

-Wiedziałam, że nie powiesz jej prawdy o Mikołaju- zaśmiała się Hermiona siadając mu na kolanach.

-Za rok jej powiem o tym przebierańcu!- zaznaczył.

-Oczywiście skarbie- mruknęła, wiedząc że tego nie zrobi.

-Nie wierzysz mi- warknął oburzony.

-Nie- przyznała rozbawiona- A dlaczego? Bo kochasz swoją córeczkę i nie mógłbyś widzieć zawodu na jej twarzy!
-I tylko to ratuje tego czerwonego bałwana!- prychnął.

-Kocham cię Severusie- powiedziała Hermiona patrząc mu w oczy.

-Ja ciebie też Granger- wyszeptał i pocałował ją namiętnie.